Początki kociarstwa

Jak wyglądały moje początki kociarstwa? Wszystko ma jakiś początek (koniec ponoć też), a moja własna, dojrzała droga jako kociej opiekunki zaczęła się od czarno-białej kotki – niespodziewanego, ale jak się szybko okazało, głęboko przemyślanego prezentu od mojej siostry.

Dokładnie w dniu naszej drugiej rocznicy ślubu do drzwi mieszkania zadzwonili niespodziewani goście. Nie czekaliśmy na nikogo, ale to nie pukanie nas zaskoczyło, lecz towarzyszący mu, niezwykle przenikliwy „płacz” dobiegający z korytarza. Gdy otworzyłam drzwi, moja siostra bez słowa podała mi maleńką, przerażoną i głośno miauczącą kuleczkę. Wystarczyła jednak krótka chwila – gdy tylko to maleństwo poczuło ciepło moich rąk, natychmiast wtuliło się i zupełnie uspokoiło. W tym jednym ułamku sekundy oboje z mężem wiedzieliśmy, że ten maluch zostaje z nami na stałe. Tak pojawiła się w naszym życiu Kota (tak wiem, mało wyszukane imię dla kotki).

Odpowiedzialne początki kociarstwa, czyli zwierzę to nie prezent

Z perspektywy mojego dzisiejszego doświadczenia w opiece nad zwierzętami muszę w tym miejscu postawić bardzo wyraźny akcent edukacyjny. Spontaniczne podarowanie komuś żywego stworzenia w prezencie bywa przeważnie pomysłem skrajnie nieodpowiedzialnym. Żywa istota to zobowiązanie na kilkanaście lat, które wymaga od przyszłego opiekuna pełnej gotowości emocjonalnej, organizacyjnej i finansowej. Decyzja o zaproszeniu zwierzaka do swojego życia musi być podjęta świadomie przez osobę, która będzie ponosić za nią odpowiedzialność.

W naszym przypadku ta historia potoczyła się szczęśliwie wyłącznie dlatego, że nie było w tym żadnego ślepego trafu ani kaprysu. Moja siostra doskonale wiedziała, jak ogromną pustkę odczuwałam po ślubie i wyprowadzce z domu rodzinnego, w którym koty towarzyszyły mi przecież od zawsze. Znała moją tęsknotę za mruczącym przyjacielem. Miała absolutną pewność, że w naszym nowym gnieździe czeka na niego bezpieczny dom oraz ludzie gotowi na bezwarunkową opiekę. Był to więc podarunek wynikający z głębokiej empatii, znajomości moich potrzeb i pełnej odpowiedzialności, a nie chęci zrobienia chwilowej, efektownej niespodzianki.

Magia analogowych wspomnień

Niestety, z tamtych pierwszych, najwspanialszych lat z Kotą nie mam zbyt wielu zdjęć. To były zupełnie inne czasy. Era aparatów analogowych, w których każdy kadr na kliszy był na wagę złota. Na wywołanie odbitek czekało się z niecierpliwością. Choć nie mam w telefonie setek cyfrowych ujęć z jej dorastania, to te kilka papierowych fotografii, które przechowuję w domowym albumie, ma dla mnie ogromną wartość.

To czarno-białe maleństwo wyrosło na niezwykłą kociej damę z charakterkiem. Na jej historię zapraszam Was gorąco do sekcji Historia moich kotów, a konkretnie do opowieści Kota – początek puszystej drogi Tam znajdziecie również niewielką galerię ze zdjęciami Koty.